wiatr

02/09/2008 By: Iwona Kategoria: Liryki

patrzyłam jak rozbawiony
poruszał drzewami
gładził krzewy
wirował wśród traw

na chwilę
przystanął pod moim oknem

zrazu nieśmiało szeptał
ukryty wśród liści wiśniowego drzewa
potem głośniej zanucił balladę
ośmielony moim wzrokiem
zastukał w okiennice

zatopiona w myślach
słuchałam jego głosu
jak uwodził
prosił
obiecywał

zadrżałam
gdy przez szpary desek
wsunął chłodne palce
dotykał moich rąk
muskał moją twarz

nie otworzyłam okna

nie mógł rozsypać moich włosów
schłodzić skóry
porwać na strzępy piekących myśli

odszedł
gniewnie depcząc
roztańczone trawy

jeszcze nie mogę porzucić ciała
i pobiec za nim
jeszcze nie

Komentarze: 3 »

Piekny wiersz, uduchowionej osoby

Komentarz od Juz nie V — 19/12/2008 @ 21:01
Dziś dotarłam do Pani liryki. Pisze Pani piękne realistyczne wiersze. W każdym z przeczytanych można doszukać sie siebie. Pozdrawiam Panią serdecznie i życzę samych sukcesów, ponieważ Pni na nie zasługuje. Dziękuję za poezję.

Komentarz od Bogda — 27/07/2009 @ 21:19
Piękne jak Pani, Pani dusza jest gdzieś obok i to właśnie jest piękne.
(jesli ma Pani więcej wierszy z tematu wiatr, chętnie wszystkie przeczytam pls)

Komentarz od Wiatr — 22/10/2009 @ 10:44

Dodaj komentarz