obmywał jego obolałe ciało

 zmęczone ramiona

wciąż  próbowały objąć

świat

twarz

rzeźbiona smutkiem

wymowne spojrzenie

 na wpół przymkniętych oczu

 przebaczenie

równie ciężkie jak wina

szelest liści

a może szept

znam cię…

znasz mnie ?

czemu siebie dręczysz ?

dlaczego siebie dręczę…

na polnym kamieniu

ślimak znaczył śliską drogę życia

jeszcze stoi w progu
szczelnie otulona w jasny płaszcz
ukrywa twarz
za wysoko postawionym kołnierzem
a chłód tnie dotkliwie jej nagie dłonie
jak drobinki szkła

powiedz jej jak masz na imię
nim zamknie ostatnią ciepłą myśl
pod szczelną kotarą powiek
i opuści ten dom pełna niepokoju
jak nieproszony gość
zabierając ze sobą niedokończoną rozmowę

właśnie teraz
powiedz jej jak masz na imię
nim uwierzy że istnieje tylko wtedy
gdy odbija się w twoich oczach
i zniknie
w momencie gdy odwrócisz wzrok

choćby szeptem
powiedz jej jak masz na imię
właśnie w tej chwili

ucichł tętent
opadł kurz
droga znowu wiła się dostojnie
pośród pól

przycupnięta na trawiastej miedzy postać
wyglądała jak zgubiona rzecz
z twarzą opartą na dłoni
rozbawionym wzrokiem oglądała
przeszłość
w dzikim pędzie zostawioną za zakrętem

południe przechodząc obok
ciepłą dłonią
przygładziło jej potargane włosy

jeszcze śmiały się jej oczy
gdy jaśmin słodkim aromatem
przywołał ulotne wspomnienie

zatrzymała je
nadała imię

Cukierkowo pachniał jaśmin nad jej głową
 

kurczęta były jak puszyste słońca
rozproszone w trawie mlecze
mogły zazdrościć im miękkości
karmiła je drobno posiekanym jajkiem

do upstrzonej piegami buzi
przytulała mlekiem pachnące kocię
potem układała je w czerwonym wózku
pod różowym kocem
tworzyła dla niego bajki
patrząc na kolorowe obrazki

gdy padał deszcz
zdejmowała buciki
a pasiaste podkolanka
znikały w kieszeni fartuszka
boso biegała po trawie

myśli
miała równie jasne jak oczy

kiedyś
zanim ciernie utkwiły jej pod skórą…

“słowa” - to temat też często i chętnie opisywany. Tutaj jednak znalazłaś na nie chwytny, innowacyjny patent, który pozwolił oddać je w sposób frapujący i intrygujący. A mianowicie, że “wydrążyły we mnie \ długie korytarze \ jak drzewa \ wrosły korzeniami”. Bardzo to wymowne, ale i odkrywcze. Bo daje do myślenia, ładnie obrazując efekty działania (wy)rzeczonych słów, a przy okazji robi to w sposób, jakiego jeszcze nie spotkałem. Jeden prosty pomysł, kilka zaledwie wyrazów, a przydały one bohater(k)om tego utworu zupełnie innego wymiaru. Przy precyzyjnie odmierzonym wydźwięku. Brawo!

I muszę przyznać, że bardzo podoba mi się ”Dom”  (bo jest to jeden i ten sam dom, ujęty tylko w każdym utworze z innej strony - a przynajmniej takie mam wrażenie). Dom, na którego pełną wizję składa się każdy jeden z tych wierszy. Przy czym są one bardzo spójne - obrazowością, nastrojem, wymową… A także w swej przejmującej, świetnie odmierzonej nastrojowości. W której melancholia łączy się i uzupełnia z wyrazistym spokojem wypełniającym Twe obrazy. Smutek gra tu jedne skrzypce z dobrem i ciepłem, jakimi żyją zarysowane w nich wspomnienia. A raczej dwoje skrzypiec grających unisono tą samą rzewną - ale nienatrętnie - melodię. Podoba mi się ona. Klimat i wydźwięk tych utworów po prostu wziął mnie za serce. Za duszę zaś prosta i skuteczna, bo pełna liryki malowniczość nakreślonych w nich pejzaży. Tworzy ona tak wyrazisty i przekonujący obraz tego, teraz opuszczonego domostwa, że czytając o nim czuje się wręcz jego zapach (jeśli ma się sprawną wyobraźnię. Ja mam i mi to naprawdę smakuje :)). I wyraźną Twoją tęsknotę, nieskrywaną w słowach jakimi nakreśliłaś ów obraz. Ale poczuć też można promyki słońca “przez rozpostarte palce jabłoni”. I to jest to dobro, o którym wspominałem. Swego rodzaju iskierka rozświetlająca smutny tak naprawdę obraz Twego (?) dawnego domu. Promyk łagodzący, ale też paradoksalnie uwypuklający zawartą tu tęsknotę za nim. Podoba mi się powstająca na ich skrzyżowaniu harmonia. Oraz urodziwy język, jakim się posługujesz, by to wszystko osiągnąć. Ładne, choć proste słowa, udane, wysmakowane konstrukcje językowe oparte na ciekawych pomysłach, metafory pełne smaku powstałe na ich kanwie… Owa staruszka wierzba na przykład, na której “przysiadły Twoje myśli” puściła wręcz łzę z mojego oka. I tak ułapiła mnie za serce, że nie pozostaje mi nic innego jak tylko uwiecznić ją drukiem w “Wierszówce”. Tak właśnie zresztą uczynię :).