Koniec lata

z końcem lata
spadł z nieba smutek
delikatnie osrebrzył ziemię
małymi kroplami

ścierniska
nim przykryła je czarna ziemia
ostatni raz
zabłysły złotem na wzgórzach
jak szkielety życiodajnych zbóż

chłód nocy
szept świerszczy
śpiew cykad
obwieścił nagłą śmierć lata
i mgły w żałobnym kondukcie
przeszły nad doliną

melancholia
otulona w słodki zapach maciejki
jak wielka ropucha wyjrzała z ukrycia
i ciężarem osiadła na sercu

jesień się zbliża…

Brak komentarzy »