Dom

wrośnięta w ziemię szara bryła
otulona sędziwymi ramionami jaśminu
główki chwastów wyciągają smukłe szyje
zagladając w ciemne oczodoły okien

trawa na podwórku
wciąż pamięta lekkość moich kroków

otwieram drzwi
przeszłość wita mnie przejmującym jękiem

ściany patrzą mi w oczy
odtwarzają obrazy sprzed lat
pochłaniają półcienie moich uczuć

na nadgryzionym przez korniki stole
porcelanowy kubek w różyczki
dawno przestał pachnieć swieżym mlekiem

jutro nie zamieszka wśród odrapanych ścian

tęsknię

1 Komentarz »